Dag 6 , berentocht

Wat een verschil in dagen, dag 6 was de tocht door Slowakije, van de stad Zielina in het noorden naar het midden van het land. Een rit uiteindelijk van 116 km waar ik 10,5 uur over deed. Deze rit had ik wederom uitgetekend op Strava maar als snel ging de route anders dan gepland. Een bordje Hrad Lietava trok mijn aandacht, Hrad is het Slowaakse woord voor Kasteel. Ik wilde onderweg wel een beienswaardigheid aandoen en dus besloot ik deze kant op te gaan. Een prachtige onderharde, stijle en vaak wat onveilige weg volgde. Door de enorme waterval van een dag eerder was de toch al zware tocht ophoog vaak een soort modderpad met stenen omhoog. Gelukkig was de beloning geweldig, wat een gave ruinie, wat een uitzicht! Na 1,5 uur klimmen besloot ik mijn route wat aan te passen richting mijn einddoel. Deze stap bleek geen al te handige; het gebied ging dwars door berengebied. Na een oneindelijke klim omhoog moest ik stijl naar beneden richting een dal met een mooi riviertje. De wegen waren al een tijdje weg, paden waren al niet meer zichtbaar, de rit ging dwars door bossen. Terug was nauwelijks een optie; dat zou me een halve dag extra kosten om te fietsen. En daarom zette is stug door. Eenmaal in het dal aangekomen kwam ik bij een riviertje dat ik over ging om even in een kleine open vlakte te komen. Dat was voor een zwerm horzels een prima plek om massaal de aanval in te zetten. 21 horzelprikken leverde die stop me op. Maar erger; ik wilde kijken waar ik was en hoe verder. Ik had geen bereik meer op die plek en tevens zag ik opeens dat bomen massaal aangekrapt waren door beren. De berenpoep die er lag (was wat veel voor een ander dier) zorgde samen met de massaal aanwezige horzels voor enige paniek. Omdat ik daar niet meer kon fietsen door de enorme modder moest ik al rennend en lopend me  een weg banen door bossen, water, modder en veel hoog riet. Opvallend was dat er beren escape kooien stonden, bedoeld als veilige plek voor mensen bij een aanval. Gelukkig kwam ik er uiteindelijk geen enkele tegen maar ver weg zullen ze nooit geweest zijn. Eenmaal op een iets minder bos gebied kon ik weer verder fietsen. Met een noodgang ben ik weg gefietst, over stenen en door bossen, ik wilde gewoon zo snel mogelijk weg. Na een half uur kwam daar dan eindelijk een dorp in beeld. Vanaf daar werd de weg gewoon een weg, en kon ik mijn weg vervolgen zoals gepland. Een wat saaie en eentonige weg volgde richting Trencin. De weg bracht me nog wel langs vele prachtige burchten. Uiteindelijk bij het dorpje Zelena Voda (een soort luxe resort voor rijkere Slowaken) besloot ik in een hotel mijn wonden, teek beten en horzelprikken maar eens te gaan analyseren. 

Deze dag was er 1 om nooit te vergeten maar is ook niet bedoeld als eentje die ik vaker moet gaan herhalen. Morgen besloten om maar de lange tocht naar Bratislava (120km) gewoon de berijden zoals plan.